“Hüseyinleşmek” adlı kitabımızın okuyucuyla buluşmasından sonra değişik kesimlerden gelen tepkilerden çıkardığımız netice; din adına ilân edilen “yasak bölgeler”e olan ilginin, muhafazakâr kesimde bile artış gösterdiği yönündeydi. Başka bir ifadeyle; 10 Muharrem’i neredeyse bir aşure şölenine dönüştüren “Dini Bütün Müslümanlar”ın aksine, o günü Hz. Hüseyin’in Kerbela’da verdiği şanlı mücadeleyle hatırlayan, anan ve anlamaya çalışan yeni bir kol, ya da ekol müslümanların varlığı da, Kerbela çölünde susuzluktan yanan ciğerlere inen bir yudum su kadar insanın içini serinletiyor.

Davaların rafa kaldırıldığı, dava adamlarının ya zamaneye, ya da nefislerine yenik düştükleri bir devirde; Hz. Hüseyin gibi bir imama, bir lidere, bir dava erine mazlumlar, mağdurlar, yetimler, hakları gasp edilmiş, ülkeleri yağmalanmışlar adına ve öksüz davalar adına şiddetle ihtiyaç var!

Şu beli bükük, boynu düşük, omurgasız müslümana, İmam Hüseyin gerek...

“Ah O Cennet Gençlerinin Efendisi”ydiyle avunan ve avutanlar, “Ah Hüseyin, Vah Hüseyin”ci ağlayan ve ağlatan anlamazlar elinden ya Hüseyin!... Ya Hüseyin!

İmanı çöle, fikir bahçesi hara dönmüş, merhamet pınarları kurumuşların, kanımızı Zemzem niyetine içenlerin elinden medet ya Hüseyin!

Aşura’mız (*) aşurelendi; sürgündeki Abuzerler geri dönmedi; sağım Kerbela, solum Rebeze...

Kufelileşen insanlık, Yezidleşen bir dünya...

Gel İmam’ım ol artık... Sen, benim mukaddes davamın ete kemiğe bürünmüşüsün...

Herkes kendi Hüseyin’ine ağlar, kendi Kerbela’sında kavrulur... Yeniden diriliş seninle; bizi Kerbala’mızdan çıkaracak, Hüseyinlerimize kavuşturacak da yine sensin!

(*): “10 Muharrem”in başka bir adı da Aşura’dır. O güne atfen pişirilen tatlının adı ise, aşure’dir.